De mooiste baan

Wat het onderwijs nodig heeft om nieuwe docenten te werven, naast een lagere werkdruk en hogere salarissen, zijn verhalen van mensen voor de klas. Dus. Wie, buiten het onderwijs, doet me dit na, als antwoord op de vraag: hoe was het op je werk deze week?

Even kijken…in 4 vwo bij ckv (Culturele en Kunstzinnige Vorming) heb ik cameravoering behandeld. Ik heb de leerlingen naar buiten gestuurd om een filmpje te maken met minstens drie verschillende camerabewegingen en – standpunten erin. Eén leerling trekt voor zijn filmpjes altijd een monnikspij aan (ligt klaar in zijn kluisje) dus ik heb me rot gelachen om de reacties van medeleerlingen op een rondrennende monnik. In 6 vwo bij Engels ging het over de romantiek en heb ik Blake en Wordsworth gelezen. In mijn mentoruur heb ik het met leerlingen gehad over wat ze leuk vonden aan zichzelf. De volgende dag ontdekte ik in mijn klassen een 15-jarige schrijver en een geboren acteur.

Toen kwam er een heel verdrietig bericht: een leerling had suïcide gepleegd. Als vertrouwenspersoon ben ik nauw betrokken geweest bij alles wat dan op een school nodig is. Ik heb vriendinnen uit de klas gehaald om het te vertellen en met hun ouders gebeld. In de speciaal ingerichte ruimte heb ik in de dagen daarna de liefste en dapperste vriendengroep gezien, jongens en meisjes die allemaal op hun eigen manier en toch samen omgingen met dit verlies. Leerlingen hebben gepraat en gezwegen en gehuild. Soms met mij en soms zat ik er gewoon bij. We hebben de vlag halfstok gehangen en na de uitvaart het speciale lokaal weer ingericht voor lessen.

Het was geen gewone week, en toch laat dit voorbeeld zien wat zo mooi is aan werken in het onderwijs. Alles komt voorbij, de kleine en de grote dingen. De lach en de traan. De grootste onzin en de zin van het leven. Ik weet niet of ik persoonlijk in deze week iets gedaan of gezegd heb waar iemand iets aan had, maar ik weet zeker dat we met z’n allen een mooi afscheid hebben vormgegeven. Ik weet dat de vrienden van de overleden leerling gevoeld hebben dat er aandacht voor ze was, en dat ze onderdeel uitmaakten van iets groters dat steun gaf. Het deed ertoe, wat we deden.

Werken in het onderwijs is werken met mensen in ontwikkeling. Er voor ze zijn, op je eigen manier. Laten zien dat je razend enthousiast bent over je eigen vak of laten merken dat je ziet dat iemand een slechte dag heeft. Wat je ook voor kwaliteiten hebt, je kunt ze inzetten en daarmee iemands dag goed maken. Het is belangrijk, het is waardevol, het heeft zin. Al moet ik nog twintig jaar de Present Perfect uitleggen, mijn werk wordt nooit saai. Ik mag elke dag een stukje meelopen met jonge mensen die zichzelf en de wereld leren kennen en dat gaat nooit vervelen. Het is de mooiste baan die er is.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.