Carnaval met pubers

Picture this: ik sta op een bankje midden in de stad, geflankeerd door zus S. en vriendin R. We zwaaien alle drie met bier. Aan de overkant van de straat staat Django Wagner zijn best te doen. Tussen ons in een hossende menigte, met recht voor mijn neus mijn zoon (18) en stiefzoons (29 en 31), gebroederlijk lachend. Links man en dochter en een nichtje van 15 dat niet méér zou kunnen stralen. Wie carnaval ontvlucht mist echt iets bijzonders.

Wijs mij de plek waar je als ouder van pubers in het openbaar samen feest kunt vieren zonder dat je kinderen met afschuw reageren op elke beweging die je maakt. Als ik bij een gelegenheid waar zij ook zijn zelfs maar naar de dansvloer kijk zijn ze al vertrokken. Een uitbundig gebaar of hard lachen? Ik word meteen tot de orde geroepen: ‘Doe normáál!’. Zo niet met carnaval. Ik stond mee te brullen en het was oké. Hun tante was verkleed als identiteitscrisis (alles uit de verkleedkist door en over elkaar) en dat was oké. Er waren tieners en zestigers en alles daar tussenin en dat was oké. Ik vond het geweldig.

Ik bleef van binnen natuurlijk wel gewoon een moeder. Dus ik zag dat mijn zoon kou stond te vatten zonder jas en dat hij veel bier dronk. Ik heb er zo goed als niks van gezegd (trots op mij!). Toen mijn dochter vertrok liet ik Django acuut in de steek om te dubbelchecken waarheen, met wie, hoe laat thuis en niet alleen! Vorig jaar had deze zelfde dochter het op de eerste dag van carnaval zo bont gemaakt dat het hele gezin er een week van moest bijkomen, en ik een half jaar. Maar daar ging ze weer, met haar duivelshoorntjes.

De overige dagen van het feest bracht ik hier in Lampegat door op de onontkoombare puberouder-wip: ik vond het prachtig en ik vond het eng. De dagen begonnen met een paar brakke verschijningen aan het ontbijt, mijn eigen kroost met wisselende extra’s, en eindigden ’s nachts als de laatste binnen was. Tussendoor deden we creatief: last-minute verstelwerk zonder naaimachine, een schmink-tutorial op YouTube, gedoe met krul- en stijltangen en plaktatoeages. In bed luisterden mijn man en ik naar de manier waarop de voordeur geopend werd en de feestgangers binnenkwamen. Voor ze boven waren hadden we al opgelucht vastgesteld dat ze nog netjes recht liepen en konden we volstaan met ‘Was het leuk, schat? Slaap lekker!’ waarna we dan ook eindelijk zelf zonder voorbehoud onder zeil konden.

De kleren zijn weer gewassen, petten, hoeden en aanvullende troep zit weer in de kist, het feest is voorbij! Op Pinterest zie ik dat mijn zus aan de andere kant van het land outfits voor komend jaar zit te zoeken. Mijn jongste dochter verzekert de visite dat zij er komend jaar, als ze eindelijk 16 is, ook vijf dagen vol voor wil gaan. Ik verslik me bijna, maar bedenk dan dat dat gelukkig nog een jaar duurt.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.